Αντιγράφω από ομάδα του fb για την "επαναφορά της αρχαίας ελληνικής" (Τονίζω ότι δεν είμαι γλωσσολόγος ή φιλόλογος και παρακαλώ όσοι φίλοι είστε, να με διορθώσετε!). Όποιος έχει υπομονή ας διαβάσει:
"ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.ΠΟΙΑ Η ΑΙΤΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΟΜΙΛΕΙΤΑΙ; ΠΟΙΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ; ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΟΤΑΝ ΜΕΛΕΤΗΘΕΙ.ΤΟ ΛΕΝΕ ΟΛΟΙ.ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΘΑ ΟΜΙΛΕΙ ΟΠΩΣ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ.ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ. Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ.ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΑΚΟΜΑ. Η ΜΟΝΗ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.
EΙ ΘΕΟΙ ΔΙΑΛΕΓΟΝΤΑΙ, ΤΗΝ ΤΩΝ
ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΛΩΤΤΑ ΧΡΩΝΤΑΙ.
ΟΤΑΝ ΟΙ ΘΕΟΙ ΣΥΖΗΤΟΥΝ,
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΟΡΘΙΟΙ ΟΜΙΛΟΥΜΕ.ΠΟΤΕ ΔΕ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ"...
Μερικές παρατηρήσεις:
1) Αυτό το "περί χρήσης της αρχαίας στην πληροφορική" είναι μια μπαρούφα που αναπαράγεται χρόνια τώρα και δεν προκύπτει από πουθενά.
2) Η αρχαία ελληνική γλώσσα ναι μεν ήταν μία, αλλά ήταν διασπασμένη σε δεκάδες διαλέκτους. Όταν λοιπόν υποστηρίζουμε "την επαναφορά της αρχαίας γλώσσας στη ζωή", προφανώς εννοούμε την αττική διάλεκτο η οποία, απ'τον 5ο - 4ο αι π.Χ. και έπειτα, είναι η πιο διαδεδομένη της εποχής της λόγω της πολιτικής, πολιτιστικής και πνευματικής κυριαρχίας της Αθήνας. Επιβάλλεται όμως οριστικά και θέτει τις βάσεις της αλεξανδρινής ή ελληνιστικής κοινής απ'την εποχή που ο Φίλιππος β΄ την κάνει επίσημη γλώσσα του βασιλείου του.
Οι αλλαγές που οδηγούν στη μεσαιωνική και τέλος στη νέα ελληνική συντελούνται σ΄αυτό το διάστημα. Δηλαδή απ'την εποχή των ελληνιστικών βασιλείων ως σήμερα.
3) Όταν ζητούμε την επαναφορά της αρχαίας, διαπράττουμε έγκλημα εναντίον της ελληνικής γλώσσας γενικά, διότι η ελληνική γλώσσα αφενός είναι μία και ομιλείται αδιάκοπα σ'αυτή τη χερσόνησο 40 αιώνες τώρα με τις αλλαγές, την εξέλιξη, τις μεταβολές, τις διαλεκτικές διαφοροποιήσεις, ακόμη και τις αλλοιώσεις που μπορεί να επέλθουν σε μια ζωντανή γλώσσα, αφετέρου δεν μπορεί να υπάρξει " γλωσσική υπαναχώρηση" και αυτό δεν αλλάζει τεχνητά όσες προσπάθειες και να γίνουν. Αυτό έχει καταστεί σαφές πλέον, επειδή επιχειρήθηκε για περίπου 20 αιώνες!
4) Η ελληνιστική κοινή ήταν η εμπορική και πολιτιστική - πολιτισμική γλώσσα της εποχής της. Δηλαδή μια παγκόσμια γλώσσα. Σήμερα δεν είναι. Το γεγονός ότι χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα ως βάση δημιουργίας επιστημονικών νεολογισμών, σημαίνει ότι είναι γλώσσα στην οποία βασίζεται η επιστήμη, διότι οι πλουσιότατοι και ακριβέστατοι λεκτικοί της τύποι προσφέρονται για τη δημιουργία όρων και νεολογισμών.
Παγκόσμια γλώσσα όμως, ακόμη κι αν ανιχνεύεται σ'όλες τις δυτικές γλώσσες, δεν είναι. Είναι ένα γλωσσικό υπόστρωμα γι' αυτές τις γλώσσες στην καλύτερη περίπτωση.
5) Πληροφορώ τα αξιότιμα μέλη της εν λόγω ομάδας ότι απ'τον 1ο αι. μ.Χ. έως το 1976 ο ελληνόγλωσσος κόσμος έζησε μια γλωσσική διμορφία. Πρώτα με τους λόγιους που ήσαν "αττικιστές", χρησιμοποιούσαν δηλαδή την αττική διάλεκτο για τα γραπτά τους, έναντι της γλώσσας του απλού λαού, ως τον 18ο αι. περίπου. Πάντως φωτισμένες προσπάθειες σύνταξης μιας γραμματικής της ζωντανής "κοινής" γλώσσας, ανιχνεύονται ήδη στο 16ο αι..
Έπειτα, με το Νεοελληνικό Διαφωτισμό, έγινε πασίδηλη η ανάγκη χρήσης και ανάπτυξης της ζώσας νεοελληνικής κοινής για την (εκ)παίδευση του γένους. Έτσι το 19ο αι. και χάρη σε λόγιους, όπως ο Κοραής, δημιουργείται η λεγόμενη "απλή καθαρεύουσα" η οποία είναι ένα ενδιάμεσο βήμα μεταξύ αρχαΐζουσας και νεοελληνικής. Η λόγια αυτή ελληνική διδάσκεται και χρησιμοποιείται ως το 1976 (οπότε και επιλύεται άπαξ το "γλωσσικό ζήτημα"νομοθετικά), ως κρατική και πανεπιστημιακή γλώσσα αλλά δεν αντικαθιστά την καθομιλουμένη. Χάρη όμως στο λόγιο αυτό κατασκεύασμα και χάρη στη μακραίωνη ελληνική γλωσσική παράδοση, εμπλουτίζεται η νέα ελληνική, καθαρίζεται από πολλές ξένες προσμίξεις και εκσυγχρονίζεται με τη δημιουργία νεολογισμών για να αποδοθούν ξένοι όροι στη ζωντανή και ομιλουμένη γλώσσα.
Οι συνδρομές των Χατζιδάκι, Τριανταφυλλίδη, Ψυχάρη και άλλων πολλών φυσικά, έδωσαν μια τεράστια ώθηση και αναβάθμισαν τη γλώσσα της υπάρξεως, της ζωής, της σκέψεως και της εκφράσεώς μας.
Χάρη στις προσπάθειες εκείνων των πνευματικών γιγάντων έχουμε ένα τεράστιο πεδίο γλωσσικής ελευθερίας για να σκεπτόμαστε ελεύθερα σήμερα.
6) Τι σημαίνει "μουσικότητα της αρχαίας"; Σημαίνει ότι η αρχαία ελληνική εκφορά του λόγου ήταν προσωδιακή. Δηλαδή τα φωνήεντα διακρίνονταν σε μακρά και βραχέα και προφέρονταν. Έτσι πχ η λέξη κήπος προφερόταν "keepos". Η διάκριση μεταξύ "ο"και "ω" ήταν εμφανής και τα διπλά σύμφωνα προφέρονταν. Σ'αυτή την ιδιότητα της γλώσσας βασίστηκαν και τα μέτρα της αρχαίας ελληνικής ποίησης.
Σημειώνω ότι πολλά απ'τα σύμφωνα προφέρονταν διαφορετικά απ' ό,τι σήμερα (πχ το "β" ως b). Όλα αυτά άλλαξαν σταδιακά σε διάστημα χιλιάδων ετών για να καταλήξουμε στη σύγχρονη ελληνική εκφορά του λόγου που από προσωδιακή έγινε τονική.
7) Ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας οφείλεται σε 40 αιώνες ύπαρξης και όχι μόνο στα, ιωνικής διαλεκτικής μετεξέλιξης, ομηρικά έπη ή στην αττική διάλεκτο. Θα στενοχωρήσω κάποιους αλλά ο γλωσσικός μας πλούτος είναι αποτέλεσμα εξέλιξης χιλιάδων χρόνων! Υπό το πρίσμα αυτό, η νεοελληνική γλώσσα είναι πολύ πιο πλούσια από οποιαδήποτε αρχαία εκδοχή.
Που θέλω να καταλήξω; Καλό θα ήταν να μάθουμε, να εξελίξουμε και να αναπτύξουμε τη δική μας εκδοχή της ελληνικής. Οι παλαιότερες μορφές μπορούν και πρέπει να χρησιμεύουν ως πηγή άντλησης γλωσσικού πλούτου. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι εφικτό να επιστρέψουμε σε παρελθοντικές εκδοχές της γλώσσας μας από "ρομαντισμό", πείσμα ή...βίτσιο. Η πορεία της γλώσσας κρίθηκε και κρίνεται απ' την ιστορία και την ανάγκη. Επιστροφή δεν έχει. Όμως, για το καλό της σύγχρονης ελληνικής, καλό είναι να διδάσκονται στο σχολείο τα "παλιά ελληνικά" σε σχέση διαχρονίας ως προς τα σύγχρονα ελληνικά. Αυτό δε γίνεται και οι μαθητές τα αποστρέφονται διότι τα αντιμετωπίζουν σαν να πρόκειται για γλώσσα ξένη και άχρηστη...
Το πρόβλημα δε της ίδιας της σύγχρονης ελληνικής είναι ότι δε διδάσκεται σωστά και δεν προστατεύεται από φορείς, όπως γίνεται παγκοσμίως για άλλες γλώσσες, γι'αυτό "φτωχαίνει", αποψιλώνεται αλλά και μολύνεται από αμάσητους ξενισμούς...
Η φτώχεια της γλώσσας μας είναι επίσης αποτέλεσμα κακοποίησης που της κάνουμε όλοι ανεξαιρέτως ηθελημένα ή αθέλητα. Γλωσσική πενία σημαίνει περιορισμός της ελευθερίας της σκέψης και άρα περιορισμός της ελευθερίας μας γενικώς...
